Een klein kampioentje
Driftig & huilend
Met een blij gezichtje
Kijkt hij zijn grote oogjes uit

Een klein handje
Hand in hand
Met grote stappen
De wereld rond
Zijn mama achterna
Opzoek
Naar zijn levensgeluk

Voordat ik zwanger werd wist ik eigenlijk hele maal niks van baby's. Ik wist niet hoe je ze aanmoest kleden in bad doen uit kleden en zelfs een luier om doen leek me net zo moeilijk als een moeilijke onbegrijpelijk rekensom. Maar nu, nu ik zelf een klein hommeltje heb, kan ik het wel. Het gaat eigenlijk vanzelf. En dat vind ik eigenlijk best mooi, want ik volg gewoon mijn instinkt. Maar integenstelling tot dat allemaal kan ik nog steeds niet de verschillende ''huiltjes'' uit elkaar halen. Dat is voor mij een beetje het zelfde als de franse taal verstaan. Dat kan ik ook niet. Daarom hoop ik hij snel kan praten. Zodat hij kan ...

Zwanger zijn. Negen maanden lang. Eerst een paar maanden overgeven. Emmers vol met hormonen en shit. Dan ren je elke minuut naar de wc omdat er iets op je blaas drukt. Dan wordt je dikker, je broeken passen niet meer en de streamen worden alweer zichtbaar. Harde buiken en voorweeën terwijl je zit in de hete zon. En dan...

De bevalling. Puffen, alleen samen met de liefste mensen om je heen. Je schreeuwd het uit van de pijn, en wilt het liefst pijnstillers. Gelukkig is de wetenschap zo ver dat ze dat voor ons vrouwen hebben. Dan val je een beetje in slaap. Je wordt er suf van. En dan moet je onwijs nodig ''poepen''. Je perst en alles wordt nog 1 keer goed uitgerekt. En dan...
...

Ongeveer rond de tijd van de uitgerekende datum (15 juni) heb ik met mijn familie een poll gemaakt. Over wanneer we dachten dat de kleine en jongste Luteijntje zou komen. De inzet was dat diegene die gelijk krijgt zijn kaartje voor een pretpark niet hoeft te betalen. De poll zag er zo uit:

Mijn Moeder: 22 juni
Mijn Broer: 14 juni
Mijn Zwager: 21 juni
Mijn Zus: 18 juni
Ikke: 12 juni
Mijn Vader: 11 juni

Iedereen had voor zijn gekozen datum wel een bepaalde theorie voor. Sommige ook niet en hoopte gewoon dat ze goed ''gokte''. En ik hoopte eigenlijk dat hij gewoon zo snel mogelijk kwam.
...

Die laatste maand, die laatste paar weekjes en de daagjes.... Het zijn de laatste loodjes, en ze zeggen altijd dat die het zwaarst zijn. Nou, dat klopt ook!;

In de loop van mijn zwangerschap heb ik heel erg gemerkt dat mijn conditie in 1 keer achteruit ging. En nadat ik veder in mijn zwangerschap kwam ging het steeds veder. Tot nu. Nu heeft het echt zijn toppunt bereikt. Ik kan gewoon niet snel fietsen. Want dan kom ik uitgeput bij mijn eindbestemming aan, dus fiets ik elke keer in een slakke tempo overal heen. En iedereen zie ik voorbij komen. Zelfs de oudere fietsen nog harder dan ik. Ze racen me allemaal zo voorbij.
...

Sinds ik zwanger ben, heb ik al vrij veel ''burgerlijke dingen'' gedaan in mijn ogen. Of eigenlijk heel veel bij de Ikea geweest. En eten. En ik ben tot inkeer gekomen, de Ikea is best oké... Ze hebben er best wel leuke dingen en het eten is ook best wel te doen, en vooral het is goedkoop. Lekker goedkoop voor de middenstandsklasse in onze samenleving. Of voor mensen met kinderen, in mijn geval, 1 op komst. Nou kan ik me hier dus nog wel overheen zetten qua burgerlijkheid. Maar goed, als je zwanger bent moet je natuurlijk ook naar de Negen Maanden Beurs met een klein kijkje nemen bij de Huishoudbeurs. Nou vond ik de Huishoudbeurs al vreselijk (zeker nadat ik daar wat gekocht dat binnen een jaar al kadoek was) nou de Negen Maanden Beurs is in mijn ogen NOG vreselijker. Er hangt daar zo'n sfeer van kinderen krijgen en baren is geweldig! En dan de spulletjes die je daar kan kopen en ziet. Om de 2 meter staat er een kraampje voor babykaartjes, met de lelijkste geboortekaartjes er tussen en de lelijkste namen. En dan heb ik het nog niet over de rest van wat je daar kan kopen. Het komt er op neer dat alles onwijs duur is daar wat je tien keer goedkoper kan maken of gewoon even langs de Zeeman kan gaan. Want tja, ik blijf een soort van ''tienermama in spe'' waarbij het geld niet op me rug groeit.
...